Wings to Affection - Part 4

Ishani was addicted too. But this addiction was never dangerous for her as she used to drink and feel it inside the four corners of her room. Therefore that safe zone is nullified because at present she is out of her room. Drunk and no control gave her a sleepy atmosphere and as a result, she lies down above the sands of the beach. The time never stops and was passing by quickly. The moonlight and the blue sky formed their chemistry to indicate the night. Waves got acceleration taking the sands into the water. And guess! Who was present in the sands, this beauty was pulled into the water leaving the bag behind and transferred her to the island that was isolated. Her eyes opened, darkened nights only the glowing moon, a complete scene that was scary and admirable too. She slept almost half a day and now taking naps doesn’t look interesting, the only thing that made her attractive was to admire the natural creations sitting on the edge of the island. Ishani has not yet realized that her bag is not present with her.

Ronit was in the new place but old addiction and a happening night. The last packet filled him with pleasure but he was concerned about the next night. Hunting the dealers was a difficult task but giving up for it was also not the option for him. A few miles crossed in the bushes and low sounds like, “hssss” highlighted of someone over the greenery. These sounds were made by the `night travelers of heaven` like him which came through their nose. You all would be thinking that Ronit will join them but the answer is sure ‘no’. His plan was to rob the packets for his coming nights and run away. With the soft steps, he goes closer to them from the behind and peeps out about the location of the packets. One of them was not consuming the drugs and noticed the presence of Ronit. He quietly observed what Ronit is trying to do…

Ronit got cautious so that no one gets even a hint of him being present. So he got down above the ground and reached them crawling and the person who was normal now got confirmed about his plan. He realized that Ronit has come for taking the packets and run away. Ronit in the front and boys in his back running because Ronit succeeded robbing the packets. Obviously, Ronit is not an athlete and being a drug addict can’t run much so with the help of a tree he hides and successfully fools the boys. The happiest feeling he got after robbing because now he can relive every night. That happiness did not stay for long and the reason is…

By

Nidhi Mehta Poddar

Dombivli, India

नदी वाहते

शाळकरी असताना मे महिन्याच्या सुट्टीत ऐन उन्हाळ्यात उगारला गेले होते. उगार म्हंजे मिरज,सांगली जवळचे,बहुतांश मराठी वस्ती असूनही आता कर्नाटकात असलेले, आणि  वाहत्या 'कृष्णेचे' सान्निध्य लाभलेले संपन्न गाव. बारामाही नदी म्हंजे काय हे पहिल्यांदा तिथे पाहिले मी. माझ्या गावची नदी 'भारंगी' ही मुख्यतः पावसाळ्यात वाहणारी, डिसेंबरपासूनच हळूहळू तिचे पात्र आक्रसत जायचे आणि एप्रिल मे मधे फक्त केंदांडात जिथे तिचे पात्र खोल होते तिथे पाणी उरायचे. त्यामुळे 'कृष्णेच्या' पात्रात ऐन उन्हाळ्यात 'भारंगीत' पावसाळ्यातही नसेल एवढे पाणी पाहून हरखून जायला झाले होते.

नंतर 'कृष्णेचे' दर्शन झाले नरसोबाच्या वाडीला. तिचे पात्र  तसे लांब वाटले होते मला देवळापासून. ऐन पावसाळ्यात देऊळ पुर्ण पाण्याखाली जाते यावर विश्वासच नव्हता बसला माझा. अर्थात वाडीतच तिला 'पंचगंगा' येवून मिळते हे तरी कुठे माहित होते मला. कराड जवळच्या 'कोयने'बरोबरच्या 'कृष्णेच्या' संगमाबद्दल मात्र खुप ऐकले होते. एखाद्या गोष्टीबद्दल खुप ऐकावे, अपेक्षा वाढवाव्यात आणि प्रत्यक्ष दर्शनात अपेक्षांपेक्षा मोठं असे काही मिळावे असे झाले होते मला संगम पाहून.

यावर्षीच्या उन्हाळ्यात उगारला साक्षात 'कृष्णेचे' पात्र कोरडे पडल्याचे ऐकले आणि मराठवाडा विदर्भात असलेले दुष्काळाचे सावट सप्तनद्या असलेल्या संपन्न 'कृष्णाखोऱ्यात' पसरल्यासारखे वाटले. ऐन पावसाळ्याच्या सुरवातीला कोरडे पात्र पडलेल्या 'कावेरी' नदीचे पुन्हा पात्र भरताना स्वागत करण्याऱ्या लोकांचा व्हिडीओ बघितला. सुरवातीला फेकच वाटला. पण नंतर धडधडले छातीत. एवढी मोठी नदी आणि कोरडी पडली. कशामुळे? कमी पाऊस, तुटलेले जंगल, वाढते नागरीकरण का धरणे अणि त्याच्या पाणीसाठ्याचे अयोग्य व्यवस्थापन यामुळे?

जुलैचा शेवटचा आठवडा आणि ऑगस्ट महिना आला तो जोरदार पाऊस घेवून. सांगली, कोल्हापूरकडे पावसाच्या दमदार बँटिंगनंतर सर्व नद्या भरून वाहू लागल्याच्या बातम्या येवू लागल्या. हळूहळू नद्या धोक्याची पातळी ओलांडू लागल्या आणि त्याचवेळी धरणे पण भरत आल्यामुळे कराव्या लागलेल्या विसर्गामुळे इतक्या फुगल्या की पात्र सोडून बऱ्याच बाहेर पसरल्या.

'कृष्णा'खोरे मुळातच अनेक नद्यांनी बनलेले. कृष्णेच्या उपनद्या सुध्दा स्वतंत्र नदी म्हणता येईल एवढ्या मोठ्या. 'कोयना', 'येरला' ,'वारणा', 'पंचगंगा' या महाराष्ट्रातील आणि 'घटप्रभा', 'मलप्रभा' या कर्नाटकातील साधारण सारख्या भौगोलिक प्रदेशातून वाहत येणाऱ्या नद्या. या सगळ्याच पट्यात एकाचवेळी चांगला पाऊस झाला. बरं या सगळ्याच नद्यांवर बांधलेली मोठी मोठी धरणे. शहरांची वीज आणि पाण्याची, आणि खेड्यांमधील उसाची तहान भागवणारी. ही तहान भागली पहिजे म्हणून येईल ते सगळे पाणी धरून ठेवणारी.  या तहानेची भुक इतकी मोठी की एकुणच व्यवस्थेला नदी वाहती  राहिली पाहिजे याचे काहीस सोयरसुतक नाही.

त्यामुळे पावसाळा सोडल्यास कोरड्याच भासणाऱ्या नदीपात्राजवळचं बांधकामे झाली. कोरडे पडलेले ओढे नाले बुजवले गेले. उन्हाळ्यात नदी कोरडी ठेवून धरणात पाणी राखले गेले. सुरवातीच्या पावसानंतर अधिकच्या हव्यासापायी जरूरीपेक्षा जास्त पाणी धरणात साठवले गेले. आणि मग एकदम पाऊस पडल्यावर नाकातोंडाशी गाठ आल्यावर सोडले गेले. एकाचवेळी पाऊस आणि सर्व धरणातील विसर्ग यामुळे नद्या फुगल्या आणि नेहमीचे वाटा शोधून वाटेत येणारे सगळे कवेत घेत पसरल्या. संगमाजवळ जिथे दोन फुगलेल्या नद्या मिळतात तिथली अवस्था तर अधिकच भीषण. सगळ्यांना चटका लावणारी ती बोट दुर्घटना घडली ती ब्रह्मनाळला अशाच 'कृष्णा येरला' संगमाच्या ठिकाणी.

बऱ्याच ठिकाणी 'गंगामाई' नुसती भेट देवून नाही गेली तर चांगली आठवडाभर राहिली. मागच्या वर्षी केरळात झाले तेच थोड्या फार फरकाने कृष्णेच्या खोऱ्यात झाले. ज्यांचे नुकसान झाले त्यांच्या पाठीवर फक्त हात ठेवून लढ म्हणणे पुरेसे नाही हे जाणून अनेक हात मदतीला सरसावले. शासनानेही काही चांगले उपक्रम राबवले. लोक हळूहळू सावरतील. उभे राहतील. पण हळूहळू हे सगळे कशामुळे घडले ते सोयीस्करपणे विस्मृतीच्या विळख्यात जाईल. पुन्हा नदी कोरडी पडली की किंवा अंगणात आली कीच आठवले जाईल.

By

Prajakta Karve

Mumbai, India

शिक्षक पहावं होऊन आणि परदेशात पहावं शिकवून - भाग २

मी जरी इंग्लिश शिकवायला गेले होते तरीही भारताचे प्रतिनिधित्व ही एक दुसरी जवाबदरीही माझ्यावर होती. ह्यामुळेच माझे काम केवळ शिकवण्यापुरते मर्यादित न रहाता माझ्या देशाबद्दल मुलांना माहिती करून देणे तसेच भारतासंबंधी असणारे गैरसमज दूर करणे हेही आवश्यक ठरणार होते. आणि त्यामुळेच दिवाळी, गुढीपाडवा, गणपती असे मराठी सण, मराठी पद्धतीचे पारंपारिक सणाचे जेवण ह्यावरच अख्खा एक तास मी एका वर्गात बोलत असे. अगदी उदाहरणच द्यायचे तर सणाच्या दिवशी केळीच्या पानावर वाढल्या जाणार्‍या पंगतीही माझ्या बोलण्यातून सुटल्या नाहीत. ख्रिस्तोफ ची ही इच्छाच होती की माझ्या असण्याचा उपयोग मुलांना फक्त अभ्यास शिकणे एवढाच न होता एक परदेशी मुलीशी आणि अर्थातच तिच्या संस्कृतीशी जितका जवळून संबंध येईल तेवढे चांगलं. आणि त्याचमुळे फक्त त्याच्या शाळेत माझा संचार बालमंदीर ते प्रायमरी शाळा असा सर्वत्र होऊ लागला. त्यामुळे मी अगदी पाच सहा वर्षांच्या मुलांशी खेळण्याचीही मजा वर्षभर लुटली. दुर्दैवाने इतर शाळांच्या बाबतीत असे झाले नाही. रोजच्या शाळेबरोबरच माझ्यासाठी रोजचे सहशिक्षक आणि मुलेही बदलत होती. तसेच कोणतीच शाळा खूप श्रीमंत नसली तरी Bellaing ची शाळा त्यातल्यात्यात सगळ्यात चांगली समजली जायची. बोस्के त्याखालोखाल आणि तशी बेताचीच परिस्थिती असणारी शाळा म्हणजे Ecole de Tuilerie. तीनही शाळेत येणा-या मुलांच्या आर्थिक परिस्थितीतली आणि शिक्षकांच्या वागणुकीतली तफावतही अगदी सहजपणे दिसत होती. Bellaing च्या शाळेत मी नेहेमीच इंग्लिश च्या शिक्षकासोबत असे. ती खूषच होती की काही वर्षांच्या खंडानंतर शिकवताना काही अडले तरी मी तिच्यासोबत होते. तिथलेच इतर शिक्षकही माझ्याशी ठीकठाक वागत होते परंतु सगळ्यात वाईट वाटले ते एकाच गोष्टीचे तिसर्‍या शाळेत नऊ महीने काम करूनही बर्‍याच शिक्षकांनी शेवटपर्यंत मला परकंच मानले होते. जी इंग्लिश शिकवायला आली ती आपली भाषाही एवढी चांगली बोलू शकते ह्या बद्दलची असूया मी कितीही दुर्लक्ष करायचा प्रयत्न केला तरीही मला ह्याच एका शाळेत कायम जाणवत राहिली. 

शाळा सुरु झाल्यापासून आपला पहिला सण आला तोच दिवाळीचा.. मी अर्थातच घरापासून दूर होते. माझ्या मुख्य शाळेत ह्या सणाबद्दल मी माहिती दिली. कंदील, फराळ, रांगोळी आणि फटाके! आणि डिसेम्बर महिन्यात सुरुवातीपासून अचानकपणे बोस्के च्या शाळेत वर्गा-वर्गात अनेक योगर्टचे काचेचे रिकामे पेले दिसायला लागले. कारण विचारल्यावर ख्रिस्तोफ आधी काहीच बोलला नाही.. पण नंतर संध्याकाळी तो म्हणाला “ख्रिसमसची सुटी सुरु होण्यापूर्वी सोळा तारखेला शाळेत ख्रिसमस साजरा करायचा आहे आणि त्यासाठी तयारी चालू आहे. ” मला हे उत्तर ऐकूनही पुरते समजले नाही आणि माझी उत्सुकता अजूनच चाळवली गेली.. जरी त्याने मला पत्ता लागू दिला नाही तरी एका मुलाला रहावले नाही. त्याने मला बाजूला घेतले आणि मला म्हणाला “आपण ना दिवाळी साजरी करणार आहोत ह्या वर्षी ख्रिसमसबरोबरच! ” 

त्याचे डोळे हे सांगताना असे काही लकाकले की ह्या वर्षी काहीतरी वेगळे होणार आहे ह्याचा आनंद त्याच्या चेहेर्‍यावर स्पष्ट दिसत होता. खिस्तोफ़ ने जे मला सांगण्याचे टाळले ते मुलांनी त्याला पत्ता न लागू देता मला मात्र सांगून टाकले. संध्याकाळी शाळा संपल्यावर काही निवडक मुले घेवून ख्रिस्तोफ़ आणि मी इंटरनेट क्लब चालवणार असे ठरले होते. पण गमतीचा भाग असा की शाळेत कॉम्प्युटरची लॅब तयार असूनही अजून इंटरनेट चालू झाले नव्हते आणि हेच आमच्या पथ्थ्यावर पडले.. ख्रिसमसची तयारी करू ह्या सबबीवर क्लबमधील सगळी मुले शाळेत थांबणार होती आणि मीही थांबणार ह्या माझ्या निर्णयामुळे ख्रिस्तोफ़चा नाईलाज झाला आणि तो अडचणीत पडल्याचे माझ्या लक्षात आलं. 

“मला सगळे कळले आहे. ” 

मी त्याला सांगून टाकले आणि नंतर ख्रिसमस आणि दिवाळी एकत्र साजरी कशी करायची ह्याचे बेत ठरले. पारदर्शक रंग वापरून हे काचेचे पेले मुलांनी नक्षी काढून सजवले.. जवळजवळ दोनशे-अडीचशे! प्रत्यक्ष कार्यक्रमाच्या दिवशी मी सगळ्या वर्गांना बुट्टी मारून प्रवेशद्वाराशी ठेवण्यासाठी एका फळ्यावर रांगोळी; अर्थातच रंगीत खडूंनी काढली. शाळेचे आवार सजवायची जबाबदारी काही पालकांनी उचलली होती. ख्रिसमस ट्री सजले होते. हळू हळू वेळ होत आली तशी आवार मुलांनी आणि पालकांनी गजबजून गेले. सगळ्या मुलांना आता मला भरतीय साडीत बघून खूप आश्चर्य वाटले. कार्यक्रमाला सुरुवात करताना ख्रिस्तोफ़ने सगळ्यांचे स्वागत केले. 

“आज ख्रिसमस साजरा करायला रुपाली आपल्याबरोबर आहे पण ह्या वर्षी जेव्हा तिच्या देशात दिवाळी म्हणजे दिव्यांचा सण साजरा झाला तेव्हा ती तिच्या घरी नव्हती आणि तिला हा सगळ्यात महत्वाचा सण साजरा करता आला नाही त्यामुळे तिच्यासाठी आपण दिवाळी इथे साजरी करीत आहोत. ” 

एवढे आपलेपण परक्या देशात अनुभवायला मिळेल असे मला स्वप्नातही वाटले नव्हते. मला त्या क्षणी काय वाटले ते मला शब्दात सांगणे केवळ अशक्य आहे. परदेशात पणत्या कुठून मिळणार म्हणून काचेच्या रंगवलेल्या प्रत्येक पेल्यात मेणबत्ती लावून आज त्यांनी सगळे आवार उजळून टाकले होते. एका साध्या, छोट्या गोष्टीतून त्या सा-यांनी माझे मन जिंकले होते. ही शाळा अर्थातच माझी सगळ्यात आवडती शाळा बनली. 

सुरुवातीला तिथल्या अभ्यासाची पद्धत, तिथले चालणारे वर्ग ह्यांचा अंदाज यावा म्हणून पहिले काही दिवस मी वर्गात राहून केवळ निरिक्षण केले आणि तेव्हाच तीन आठवड्यात साधारण कोणत्या शाळेत कधी आणि किती वेळासाठी जाणार ह्याचे वेळापत्रक बनवले. नंतर हळूहळू मी वर्ग घ्यायला सुरुवात केली. यथावकाश मुलांनाही माझ्या तिथे असण्याची सवय होत गेली. अर्थात Tuilerie मध्ये पहिल्यापासूनच मला एकटीला वर्गात सोडले जाऊ लागले आणि इतर शिक्षकांचे म्हणावे तसे सहकार्य नसल्याने इतर शाळेतल्या मुलांबरोबर यशस्वी ठरलेले व्यवसाय इथे हमखास आपटू लागले. वर्गात विषयांतर कसे करता येईल ह्याच्या खास युक्त्या मुले शोधू लागली आणि मला मात्र दर सोमवारी आणि शुक्रवारी Tuilerie त जायची भिती वाटू लागली. कधी कधी मलाच शिकवता येत नाही अशी माझीही खात्री पटू लागे आणि ह्या शाळेत ही स्थिती असताना दुसर्‍या शाळेत मात्र मी म्हटलेल्या कवितांचे आणि गाण्यांचे कौतुक होई. तिसर्‍या शाळेत माझ्या बरोबर नैमा ही इंग्लिश ची शिक्षिका नेहेमीच असे आणि त्यामुळे तिथेहि मला कधी अडचण येत नसे. Bosquet मध्ये मी प्रत्येक वर्गाला इंग्लिश जरी शिकवत नसले तरी त्यांचा वर्गशिक्षक नेहेमी बरोबरच असे; मग ते बालमंदीरात जाऊन इंग्लिश कविता म्हणणे असो किंवा छोट्या मुलांच्या वर्गात पंचतंत्रातल्या गोष्टी सांगणे असो. बोस्के मधले सगळेच शिक्षक रस घेऊन अणि खूप आपुलकीने वागत होते. आणि म्हणूनच तिथे तग धरून रहाणे सोपे गेले. माझ्याच बरोबर एका जर्मन असिस्टंटची नेमणूक ह्याच तिन्ही शाळांमध्ये झाली होती. ती ऑस्ट्रिया ची असूनसुद्धा एकंदरीत ती काही तिथले हवामान आणि परिस्थिती ह्याच्याशी जुळवून घेवू शकली नाही आणि डिसेंबर महिन्यातच ती घरी परत गेली. त्यामुळे जर्मन शिकणार्‍या मुलांना अचानक पणे तिचा मिळणारा सहवास नाहीसा झाला आणि इतर मुलांच्या बरोबर मी असल्याने त्यांचा हेवा वाटू लागला. ही गोष्ट लवकरच माझ्या लक्षात आली आणि मी मुद्दामहून स्वत: मधल्या सुट्टीत त्यांच्याशी बोलायला जायला सुरुवात केली. मुले कोणत्याही देशातली असोत शेवटी मुलं ती मुलं.. दुसर्‍याकडे आहे आणि माझ्याकडे नाही ही भावना किती त्रासदायक असते ह्याचा अनुभव असल्यामुळेच मी त्यांनाही सामावून घ्यायचा प्रयत्न केला आणि त्यात थोडीफार यशस्वीही झाले. 

Tuilerie मधली मार्क आणि स्टिव्हन ही दोन भावंडे नेहेमी लक्षात रहातील.. मार्क चे शाळेतले शेवटचे वर्षे आणि धाकटा स्टिव्हन शाळेच्या पहिल्या वर्षाला.. मार्क आधीपासूनच जर्मन शिकत होता आणि त्यामुळे तो माझ्या वर्गात कधीच नसायचा. स्टिव्हन सुद्धा जर्मन शिकण्याच्या बाबतीत दादाच्या पावलावर पाऊल टाकणार हे तसे ठरलेलच.. कारण कोणती भाषा शिकायची हे ह्या वयात मुलांना कळणे तसे कठीणच आणि त्यामुळे बहुतेक वेळा त्यांचे पालकच ही निवड करीत असतात. खरं तर ह्या स्टिव्हनच्या वर्गात शिकवण्याची माझ्यावर वेळही आली नसती कारण शाळेच्या तिसर्‍या वर्षापासून हे भाषेचे तास सुरु होतात पण त्या शाळेत मला चार तास भरून काढायला काही वेळ कमी पडत होता आणि त्यामुळे त्यांना मी थोडावेळ गाणी किंवा कविता म्हणून दाखवाव्या असे त्यांच्या शिक्षकाने ठरवले. तिथला पहिला दिवस अजून आठवतो. इंग्लिश मधे आपण आपले नाव कसे सांगायचे ते मी त्यांना शिकवत होते. स्टिव्हन ला मी विचारले 

“My name is Rupali. What’s your name?” 

हाताची घडी, चेहेरा हुप्प, चष्म्याच्या वरून माझ्याकडे बघत तो अर्थातच फ़्रेंचमध्ये मला म्हणाला 

“मला इंग्लिश शिकायचे नाही. मला नाही आवडत. मी नाही बोलणार. ” 

दोन-तीनदा मी आणि वर्गशिक्षकाने चुचकारून झाले तरी मला जाहीर विरोध दर्शवणारी ती हाताची घडी आणि फुरंगटून बसलेला स्टिव्हन.. कोणीच जागचं हललं नाही.. ह्याचीच पुनरावृत्ती पुढच्या काही वर्गात झाली आणि एक दिवस One, Two, buckle my shoe म्हणत असताना इतर मुलांबरोबर हाही बुटांचे बक्कल लावायला खाली कधी वाकला हे त्याचे त्यालाही कळले नाही. मीही चेहेर्‍यावर काही आश्चर्य दाखवले नाही. मधल्या सुटीत स्टिव्हन माझ्या जवळ आला “आता परत कधी येणार तू आमच्या वर्गात? ” 

असे विचारणारा स्टिव्हन हिरमुसला जेव्हा मी त्याला मुद्दामच सांगितले, “नाही रे येणार आता बहुतेक मी.. कारण तुला इंग्लिश शिकायचे नाहीये. तुला आवडत नाही असे म्हणाला होतास तू मग राहूदे.” “नाही. आता मला आवडते पण ते शिकायला. ” एखाद्या शिक्षकाला आणखी वेगळी पावती कोणती हवी आपल्या केलेल्या कामाची? 

मार्क ची गोष्ट आणखीच वेगळी.. दर वेळेस शाळेत गेलं की हा आधी येऊन मला हॅलो म्हणून जाणार, माझी चौकशी करणार.. सुटी चालू असेल तर इतर मुलं जरी फुटबॉल किंवा इतर काही खेळण्यात दंग असतिल तरी हा माझ्या बरोबर गप्पा मारणार. शिक्षकांना झेरॉक्स काढून देण्यात मदत लागली तर ती करण्याची जवाबदारी ह्याची असल्याने मला काही मदत हवी आहे का हे विचारणार.. भारताबद्दल, माझ्या घरच्यांबद्दल प्रश्न विचारणार. माझ्या आवडीनिवडी विचारणार. ह्या Tuilerie मधली जर्मन शिकणारी मुलं जेवढी माझ्याशी जवळीक साधायचा प्रयत्न करायची तेवढंच माझ्या वर्गातली मुले उदासीन असायची. वर्षाच्या शेवटी शाळेचा वार्षिकोत्सव कधी आहे ह्याबद्दल इतर कोणीही चुकूनही माझ्याशी बोललं नाही, एक तिथली इंग्लिश ची शिक्षिका आणि हा मार्क ह्यांचा अपवाद सोडल्यास! 

क्रमश:

By

Rupali Sohoni Kamat

Belgam, India

गुब्बारा

मुंबईत आले की ह्यांच्या चुलत बहिणीकडे एक फेरी ठरलेली असतेच.  कालही मृदुलाकडे असेच संध्याकाळी गेलो.  तिच्या सोसायटीच्या बाहेरील फुटपाथवर  एक फुगेवाला उभा होता.  पावसात भिजत.  मला म्हणाला, 

"माँजी एक तो गुब्बारा लिजिए.   गरीब को मदत हो जाएगी.  बच्चा सुबहसे भुका है. बीवी वहा बिमार पडी है "

पाहिलं तर खरंच एका बंद दुकानाच्या पायरीवर मुटकुळं करून झोपलेली बाई आणि तिच्या शेजारी तीन चार वर्षाचा मुलगा दिसत होता.  फुगा घेऊन करायचं काय हा प्रश्नच होता माझ्यासाठी.  त्याला म्हंटलं थांब जरा.  येते मी दुकानात जाऊन.  घरासाठी ब्रेड, सटरफटर काहीतरी घ्यायचं होतंच.  त्याबरोबर ह्या फुगेवाल्यासाठीही एक पावाचा पुडा घेतला.  जामची छोटी बाटली घेतली.  एक ढोकळ्याचे आणि थेपल्याचे पाकीट घेतले.  

परत त्या फुगेवाल्याजवळ आले त्याच्या हातात त्या वस्तू दिल्या.  एक सत्कृत्य करतेय मी असं वाटून माझा मलाच आनंद झाला.  पण माझा आनंदाचा फुगा मगाशी मला माँजी म्हणणा-या फुगेवाल्याने भस्सकन फोडूनच टाकला.  ब्रेड वगैरे हातात दिल्यावर तो फुगेवाला मला म्हणाला (आता स्वर बदलला होता बरंका!) ,"मैने गुब्बारा लो बोला था.  बीस रूपैया मिलता था"  

त्याला म्हणाले अरे गुब्बारा नकोय मला तर म्हणे "चालीस पचास वैसेही देने थे फिर!"    मी अक्षरशः आवाक झाले.  हे बोलणं सुरू असताना तो छोटा मुलगा मात्र ढोकळाचं पाकीट फोडून खाऊ लागला.  एवढ्यात गाडी पार्क करून हे पण मी होते तिथे आले.  एकंदर प्रकार कळल्यावर ह्यांनी प्रेमळ शब्दात माझं जे काही कौतुक यांनी केलंय म्हणून सांगू! 

रिपी रिपी पावसाळी संध्याकाळ आणि 'धन्य' वाटावा असा हा अनुभव त्यात ते म्हणतात ना "चेरी ऑन द टाॅप" तसं ह्यांचं प्रेमळ कौतुक! 

पावनच झाले मी अगदी काल! आता यापुढे ठरवलंय.  फार उतू चालली आहेत माझी पुण्यकर्मं. आता त्यात भर नको.  नकोच ते पुण्य आणि नकोच ते प्रेमळ कौतुक.

By

Anagha Mahajan

Talegaon, India

Portugal Diaries - Part 1

Traveling Always has a specific purpose around it. It is difficult to decide at times why we travel. There are so many equivalent sides to travel. Some travel to let go, some travel with a purpose, some for leisure, some for business, some for relaxation, and then there are those like me who travel to indulge and get lost. To learn with a purpose and see what the world has to offer in the road unknown. When that travel comes with friends around who are your staunchest comrades, it is a win-win situation or a coincidence of sorts for an amateur travel enthusiast. Each time I venture to a new place, it leaves me spellbound by the magnanimity of its offerings. The excellent learnings and the ever illuminating thought-provoking vistas that I relate to at each site as if I left a piece of my heart at every place I stepped on. Portugal will be an offbeat track decided out of sheer love for beaches and westward Europe. I give due credits to Mahesh Prasad, Shreya Patwardhan, and Praveen Sridhar for accompanying me on this trip and making it successful. This word “successful” has great importance here because this is a real pregnancy travel story. I bravely ventured out to Portugal on foot, bus, and train accompanied by these affectionate mascots who left no stone unturned to take care of me and make sure that the sixth month of my pregnancy was a carefree and lively affair with travel. So this is the second blog in the pregnancy travel edition.

It took us exactly four days to go around some crucial places in this beautiful country with white sand beaches, spic and span till far as the eye could see, lush green mountainside treks, sky-lit castles, the maiden moonlit streets, Gothic architecture, stupendously long stretches of beaches near the south-western coast, immensely helpful people and profoundly ambient cafes that left me flabbergasted at the food offerings in this amazingly magnificent nation. Let us begin with the most important cities and options to explore in Portugal.

REPORT THIS AD

REPORT THIS AD

Sintra, Portugal

Pastel palaces. Moorish castles with sweeping views tucked into lush hillsides. Winding cobblestone streets, and lavish estates with secret tunnels and waterfalls. These are just some of the treasures found in the enchanting town of Sintra, Portugal. With so many monuments away from the heart of Sintra, the town’s historic center may go unnoticed. However, the historic center of Sintra is classified as a UNESCO World Heritage Site and is a stunning place to explore. The unique architecture of the buildings and the narrow lanes are charming enough but the display of trees and flowers will impress you. There are great spots from where you can get incredible views of the town and its surroundings and it’s only a matter of choosing your favorites. The historic center has plenty of restaurants where you can taste the best Portuguese dishes and lovely specialty shops where you can buy unique souvenirs.

When it comes to Sintra’s palaces Pena typically gets the most attention, but it’s also worth stopping by the blindingly-white National Palace of Sintra. Nestled in the historic center, it's a terracotta orange roof and conical features make quite a statement, particularly when seen from the Moorish Castle. Portugal’s royal family actually lived in the National Palace during the 12th century, and today it houses an array of art collections.

The National Palace of Pena has a direct vantage point of another famous landmark: Moorish Castle. Built on the highest spot in Sintra, the military fort was established way back in the 10th century as a way to protect the Iberian peninsula.

REPORT THIS AD

REPORT THIS AD

Downtown Sintra is full of charming cafés and restaurants, many of which offer outdoor terrace seating. Many of these spots are fairly small, so feel free to get close to your someone special. Among the best sweet treats to try are the local travesseiros (“pillow” pastries) and queijadas, pastries made with cheese.

To be continued.

By

Rucha Khot

(Source:https://ruchaflora.com/2018/10/19/the-offbeat-track-to-portugal-pregnancy-travel-edition/)

Soul Connect

Many times we all have come across this big word. People keep talking about the soulmate concept.  For example - Soul mates, Soul sister, etc. Even I think, at times, does this concept really exist. YES, it is. I am sure we all have come across this phenomenon. When we meet somebody, at times we immediately get so well connected to each other as if we know them from ages. I have experienced this many times.

Let's put some more light into it. I had read that there are mainly four types of soul mates, we encounter in our life. Not necessarily that all soulmate relationships that you encounter have to be romantic in nature. Some enter your life to teach us, to heal, to forgive. These will help us to grow in more ways than one. Here you go with 4  types of soulmates - 

1.  Healing Soulmates -

We have many people who inspire in there own way. From friends to colleagues. Some people come in our life just to "heal" us. Whoever we meet is there to help us grow. They arrive intending to provide you with the life lesson. These healing soulmates show up in one's life with divine timing. They know exactly what we need to learn and how they have to teach us. A healing soulmate exists in your life as long as the purpose aligned, and the lesson is still unlearned.

2. Karmic Soulmates -

We all are bound by the bonds that are beyond our understanding and knowledge. Some people we meet in our life are connected with us through past experiences. These connections are deep and karmic in nature. And these relationships are more often not so painful in nature.  What most people don't know is the fact that karmic soulmates have twinlike a connection. In some cases, they can even feel each other's emotions.

3. Past Life Soulmates -

More often than, might not be the people you meet in this lifetime may be connected with you from a past life. They might have been a lover or soulmate in your past life, and now they are back in this lifetime. You will feel the instant connection, and more often, that relationship is not that easy. You might think that the person you met, you know them for a very long time. This kind of relationship will likely last for a longer time. You will not hide or keep any secret from this type of person. Past life soulmates help us to shape in to being a better human being. 

4. Twin Flames Soulmates -

It is a known fact that twin flames work together to overcome emotional and spiritual barriers. This connection is such that they can talk for hours at a stretch without running out of things to say. From thinking similar to finishing each other sentences, twin flames soulmates do things naturally as a pair. When you meet the twin flames, you usually experience a sense of completeness, that wasn't experienced before.

So after reading this, have a look into your relationship around and find out have you come across anybody who stands in any of the above categories. 😃👍

Source: https://mycolorsmystories.blogspot.com/2019/10/soul-connect.html

By

Tejaswini Sikka

Bangalore, India

An age old Homeopathy...but still an infant??

Every bit of this universe begins as a molecule and reaches to it's fullest. A child develops from a fetus and grows up to a complete individual. Here we are not going to go back to the history of evolution...or rather not here to Study Darwin's theory of evolution...but definitely going to discuss the Evolutionary process of one of our health systems...which remained a 'Dwarf'.even after so many years...

      

Homeopathy has never received its share of Acknowledgement and appreciation, which it is entitled to...Today also in India, if anyone falls sick, his reflex action would be to pop in a crocin and sit back. This scenario is seen right from a metropolitan city to a village...lack of Awareness is the only surprising reason...

Today it is a responsibility of every homeopath to give insights Into what precisely the homeopathic science is....and how does it work. The very first essential step to understand Homeopathy is...it is an entirely a different field of medical faculty..taking 6and  half yrs to study in India...not a crash course or a diploma....so Homeopaths are definitely not Quacks..... but "consulting homeopaths."

  

The principle of Homeopathy, to explain in a nutshell....is a psycho_somatic science.....where every disease has a mind and body relation....to be little more transparent, Anger as an emotion causes red face....fear as an emotion causes pale face...as simple as that...similarly an external disease thus developed is a precursor to some disturbance at your mental level or psychological level.
  This forms the basis for the beginning of a homeopathic treatment....which entirely depends on the history was given by the patient and the physician's niche of prescribing...
       

This piece of information is a baby step towards infantile homeopathic awareness in India...It is our responsibility as homeopathic physicians to help grow this awareness on our miraculous science through one of the most effective platforms in today's world...the social networking media...

Source:https://drranjita08.blogspot.com/2019/10/an-age-old-homoepathybut-still-infant.html

By

Dr. Ranjita Shastri

Vizag, India

Kavita

मैं चाहती हूँ कि तुम यह एक बात जान लो

तुम जानते हो कि यह सब कैसे हुआ

यदि मैं अपनी खिड़की से धीरे-धीरे उतरते वसंत में

लाल टहनी पर टंगे चमचमाते चाँद की ओर देखती हूँ

अगर मैं आतिशदान में पड़ी राख को छेड़ती हूँ

या कि झुर्रियों में तब्दील हो चुके लट्ठे को

हर चीज मुझे तुम्हारी ओर खींचकर ले जाती है

गोया कि हर जो चीज अस्तित्व में है,

खुशबू, धूप, धातुएँ

सब छोटी-छोटी कश्तियाँ हैं

जो तैरती हुई तुम्हारे उस द्वीप की ओर जाती हैं

जो मेरा इंतजार कर रहा है।

चलो अब

अगर तुम थोड़ा-थोड़ा करके मुझे प्रेम करना बंद कर रहे हो

तो मुझे भी तुम्हे थोड़ा-थोड़ा करके प्यार करना बंद कर देना चाहिए।

यदि तुम एकाएक मुझे भूल जाओ तो मुझे मत ढूँढना

क्योंकि तब तक मैंने तुम्हें थोड़ा-थोड़ा करके

प्यार करना बंद कर दिया है।

यदि तुम इस पर गहराई से सोचते हो और पागल हो उठते हो

मेरी जिंदगी के मकामों से जो हवा गुजरती है

और तुम निर्णय लेते हो

मुझे दिल के उस तट पर छोड़ देने का,

जहाँ मेरी जड़ें जमी हुई हैं।

याद रखना

कि उस दिन

उस वक्त में

मैं अपनी बाहें उठाउँगी और जड़ें उखड़ आएँगी

कोई और जमीन तलाशने के लिए।

किंतु,

यदि हर दिन,

हर वक्त

तुम सोचते हो कि तुम मेरी नियति हो

यदि हर दिन एक फूल तुम्हारे होठों की

अतुलनीय मिठास पाने के लिए उमग कर एड़ियाँ उठाता है

ओह, मेरे प्यार, मेरे अपने,

मेरे अंदर वह पूरी आग फिर दोहराई जा रही है

मुझमें कुछ भी बुझा नहीं है, कुछ भूला नहीं है,

मेरी प्रिय, मेरा प्यार तुम्हारे प्यार के दम पर जिंदा है,

और जब तक तुम जिंदा रहोगे यह तुम्हारे आगोश में रहेगा,

मुझे छोड़े बगैर।

------

तुम्हारा नाम लिखना चाहती था
पर उस ख़त को पुरवा बयार ले उड़ी
मैं प्यार नहीं लिख पायी
पर वह प्यार भावनाओं में बिखरा
उस ख़त के साथ है
मुझे यकीन है एक दिन वह तुम्हारे पास पहुँचेगा
तब तुम शब्द मत पढ़ना
भाव देखना
तुम्हें प्रेम की एक पूरी कविता दिखेगी
और दिखेगा सतरंगी आकाश
एक कलकल बहती नदी दिखेगी
और एक फूला हुआ पलाश
तुम्हें एक अतीत दिखाई देगा
और दिखेगा आभास
प्रेम ऐसा ही दिखता है
शायद तुम्हें मैं भी दिखूँ
तुम शब्द मत पढ़ना
भाव देखना
क्योंकि ख़त खाली है
और मैं भी ..........

By

Pradnya Rasal

India

Pradnya Rasal.....Nagar

रंग सुरांचे

कलेचा उत्कृष्ट कलाविष्कार हा कलाकाराने केलेल्या विविध प्रयोगांचे फलित असतो. मलाही माझ्या कलाक्षेत्रात असे प्रयोग करण्याची आवड आहे. त्यातीलच एक "लाइव्ह पेंटिंग" हेही माझ्या लिस्टवर होते. माझ्या मूड प्रमाणे शांततेत अथवा म्युझिक बरोबर चित्र काढणे ही माझी नेहमीची सवय. संगीत मला नेहमीच प्रेरणा देते, आणि चित्रकला हा माझा आवडीचा छंद. असे रंग आणि सूर एकत्र मिळाले तर तयार होतात रंग सुरांचे म्हणजेच लाईव्ह पेंटिंग विथ म्युझिक.

हा प्रयोग पूर्ण करण्याची संधी मला महाराष्ट्र मंडळ स्टुटगार्ट मुळे गणेश उत्सवाच्या कार्यक्रमात मिळाली. असा प्रयोग मी प्रथमच करत असल्यामुळे मनात धाकधूक तर होती, पण करण्याची इच्छा जबरदस्त, म्हणून धैर्य एकटवून लगेच होकार दिला. माझ्याबरोबर अजून एक मैत्रीण चित्र काढणार आहे असे ठरले. तसेच अत्यंत उत्साही म्युझिक टीमही आमच्या मदतीला होती.

म्युझिक टीम टीमने प्रसंगाला साजेसे असे सूर व बाप्पा चे गाणे ठरवले आणि आम्ही साजेशी रंग संगती ठरवली. अवघ्या चार मिनिटाच्या गाण्यावर गणपती बाप्पा साकारणे हे आमच्या समोर आव्हान होते तेही सर्व प्रेक्षकांसमोर. विघ्नहर्ता मदत करणारच याची खात्री होती.

आमच्याप्रमाणेच हा प्रयोग बघण्याची प्रेक्षकांनाही तेवढीच उत्सुकता होती, त्यात अँकरनेही सगळ्यांची उत्सुकता वाढवण्याची कसर सोडली नाही. अँकरच्या शब्दांच्या कोट्यांनी प्रेक्षकांची उत्सुकता शिगेला पोहोचली. संगीताच्या लई वर तल्लीन होऊन कॅनव्हास वर रंग उतरु लागले. एकीकडे म्युझिक टीम सुरात तल्लीन तर दुसरीकडे आम्ही रंगात रमलो. प्रेक्षकांनी रंग सुराच्या मिलाफाचा आस्वाद घेतला. सुरांच्या संगतीत बाप्पा कॅनव्हास वर कधी अवतरले हे कळलेच नाही.

आमच्या हातून एक अप्रतिम गणेश चित्र साकारले. रंगांच्या संगतीत रंगवण्याचा आनंद मी नेहमीच एकांतात अनुभवते तोच आनंद आज प्रेक्षकांसोबत व सुरांच्या संगतीत घेता आला.असा अविस्मरणीय अनुभव घेण्याचा लाभ मला महाराष्ट्र मंडळ स्टुटगार्ट मुळे मिळाला यासाठी मंडळाचे व म्युझिक टीमचे मनःपूर्वक आभार व सर्व प्रेक्षकांना मनापासून धन्यवाद.

गणपती बाप्पा मोरया!!!

By

Anagha Mahajan,

Stuttgart, Germany

नवरात्र

नवरात्र म्हणजे उत्साह, जल्लोष आणि शक्तीची आराधना !

चैतन्य , आनंद , सकारात्मकता ह्यांचे प्रतीक-  नवरात्र !

प्रत्येकाचे आराध्य वेगवेगळे , पण देवी ही सगळ्यांसाठीच वंदनीय - पूजनीय . प्रत्येकाची पूजेची पद्धत वेगळी पण प्रत्येकाच्या मनातील भाव मात्र सारखा . आपल्या कडून ह्या नवरात्री मध्ये देवी मातेचे कुठल्याही स्वरूपात पूजन -अर्चन व्हावे असे प्रत्येकाला वाटते .

मी पण त्यातलीच एक . 

आमच्या घरी कुलदैवत श्री. लक्ष्मी - व्यंकटेश ह्यांचे नवरात्र असते . 

तुळजाभवानीमाता  पाहुणी म्हणून तिचा  वेगळा थाट आणि रेणुका माता माझ्या सासू बाईंचे माहेर चे कुलदैवत .  मग काय लग्न झाल्या पासून नवरात्री मध्ये नुसता उत्साह संचारलेला असतो . पूजा - आरत्या - श्लोक, पाठ पठण, भजन , पद, जोगवा , व्यंकटेश स्तोत्र असे किती तरी प्रकार .  सगळ्यांना सगळेच तोंड पाठ. 

खूप छान वातावरण असते घरी ह्या दिवसात . सध्या आम्ही दोघेच हे करतो - जेवढे जमेल आणि जसे शक्य होईल तसे . 

ह्या वर्षी मी खूप दिवसाचा माझा मानस पूर्ण केला .

पंकज , आरती - पद म्हणताना जसे जमेल तसे देवी चे रूप साकारायचे . माझ्या कडून  ह्या वर्षी अश्या स्वरूपात देवीची आराधना करणे झाले . खूप समाधान वाटतंय .  

खडू ने फळ्यावर रेखाटलेली  देवीची रूपं मनःशांती देवून गेले

माझा एक छोटासा प्रयत्न !!

सौ. सुगंधा पंकज रागळवार

Wolfsburg-Germany